by Shirley Cloyes DioGuardi

The Marty Report:  A Slur on all Albanians

Kosova, which has been marred by political instability since the fall of 2010, was recently brought to its knees when Swiss diplomat Dick Marty issued a 27-page report to the Council of Europe alleging that the Kosova Liberation Army (KLA) harvested organs from Serbs and Albanian collaborators during the war in 1999 and that Prime Minister Hashim Thaci was directly involved—assertions that were first made by UN Prosecutor Carla Del Ponti in her book in 2008.  Marty also made sweeping generalizations, calling Kosova a clan-based society engaged in smuggling drugs and other activities of organized crime.  Moreover, he suggested that authorities in Albania collaborated in the harvesting and trafficking of organs and later hindered proper investigation of Marty’s allegations.

Dick Marty would have us believe that NATO, the UN Mission in Kosova, EULEX (the European Union Rule of Law Mission in Kosovo), the International Criminal Tribunal for the Former Yugoslavia, Albania, and the entire international community, with the exception of Belgrade and Moscow, have waged a campaign for more than a decade to hide organ harvesting by Kosovars from Marty, Del Ponte, and Serbian President Boris Tadic.  Fortunately, even though the Parliamentary Assembly of the Council of Europe approved Marty’s report on January 25, 2011, it called on local and international authorities to launch investigations into Marty’s “suspicions of inhumane treatment of people and illicit trafficking in human organs in Kosovo.”  On the same day, several members of the European Parliament stressed that Marty had yet to produce evidence to support his charges and that EULEX had asked him to do so for some time.

The charge of organ harvesting is an especially “lethal” attack on Kosovars and on all Albanians because organ harvesting is reminiscent of Nazi war crimes against Jews.  Nevertheless, it is simply the latest development in an orchestrated campaign on the part of Belgrade and its supporters in Europe to discredit Albanians, criminalize the KLA, and create a false parity between the perpetrators and the victims of the Balkans wars of the 1990s, in which 200,000 were murdered and more than 4 million displaced by the Serbian military and paramilitary troops.

Serbia knows that the responsibility for the crimes that its massive army perpetrated against defenseless citizens in Kosova can never be washed away.  Therefore, it is using the charge of organ harvesting to morally weaken the just Albanian cause for an independent Kosovaand to raise doubts in the international community about its support for Kosova’s struggle to defeat the late Serbian dictator Slobodan Milosevic and his henchmen.  Serbia’s ultimate goal is to position itself for reopening negotiations about the status of Kosova with the aim of annexing northern Kosova.  This is why the Prishtina government should refuse to enter into new talks with Belgrade until Serbia apologizes to Kosova for Milosevic’s genocidal war against Albanians and recognizes Kosova’s independence, which was legitimized by the International Court of Justice last July.

Dick Marty also alleged in his report that Kosova’s Prime Minister Thaci is involved in the heroin trade.  Although there is not a shred of evidence to support this charge, there is plenty of evidence that Albanian political leaders have been enriching themselves at the expense of the people and allowing organized crime and corruption to flourish relentlessly.  Shamelessly officials have dipped into tenders for highways and other infrastructure projects, while two thousand Albanians are still missing since Kosova’s conflict, 45 percent are unemployed, and too many Albanians live in abject poverty.

There is also ample evidence that the Albanian political leadership has consistently taken a passive role, instead of a proactive one, in the face of Serbian attempts to discredit Albanians since war’s end.  For example, it was well known that Dick Marty began his investigation in the summer of 2008, and yet there was no attempt on the part of Albanian leaders in Prishtina and Tirana to anticipate and counter his false conclusions.

Meanwhile in Albania

On January 21, 2011, Albanians in Albania and across the globe were shocked when a protest in the capital of Tirana turned violent, leaving three dead and thirty-nine wounded.  The Socialist Party, chaired by Edi Rama, had conducted a door-to-door campaign to drive people into the streets after Deputy Prime Minister Ilir Meta, chairman of the Socialist Movement for Integration, was caught on tape trying to fix a public tender for a hydropower plant granted to one of his friends.  But the public reaction went far beyond two decades of stark division between the country’s reigning political camps.

By the time the violence was quelled, it was clear that the crowd of more than 20,000 represented a citizenry filled with pent-up anger about uninvestigated and unpunished corruption among the political elite and an ever worsening economic downward spiral for the majority of Albanians.  Last year the European Union rejected Albania’s application to become a member state, insisting that the country had to bring an end to corruption and establish rule of law and a viable democracy.  With the January 21st uprising, EU acceptance is unfortunately now more elusive than ever before.

The unresolved matter of the March 2008 ammunitions factory explosion in Gerdec, in particular, has been a festering wound for Albanians of all political persuasions, because it demonstrated that oligarchs in politics and business are exempt from the rule of law.  Twenty-six workers died and 309 were injured at the Gerdec plant, where they were prying open thousands of artillery shells with metal rods and bare hands on a daily basis as part of a national program to dismantle ammunition and sell their components.  It was later revealed that the explosions began when workers were moving old cartridges from China and Russia, amassed by the Communist-era dictatorship of Enver Hoxha, and that these stocks were being repackaged and sold to the Afghan Army and police forces.

To make matters worse, the money from this enterprise was being diverted to Albanian officials, including the son of Prime Minister and Democratic Party leader Sali Berisha, according to an investigative report conducted by The New York Times.  Although former Defense Minister Fatmir Mediu resigned, neither he nor any other government or company officials were charged with wrongdoing.  Instead, after the national elections on June 29, 2009, Mediu was reinstated in the government as the Minister of the Environment, a position that gives him immunity from criminal prosecution.

And so, even though the Socialist Party initiated the demonstration on January 21, they tapped into the sense of helplessness and hopelessness engulfing Albanians of all political persuasions in the face of endemic corruption on the part of the elite, lack of rule of law, and the failure of both Socialist and Democratic Party leaders to bring the nation out of poverty.

Ex-Communists Still in Charge

Twenty years after the fall of communism, Albania is still run by former Communist officials.  Their patronage and control of both business and media sectors makes it very difficult for newcomers to enter politics.  Although more than 30,000 Albanian youth have graduated from universities in the West, most of them are either reluctant to return to Albania or are disappointed when they do.  Those who have tried to enter the political elite often end up turning into money-driven clones of older leaders in the Democratic and Socialist parties.  Tragically, they continue the pattern of confrontational politics, void of principles and values, which has thwarted national unity and progress ever since the Communist dictatorship fell in 1991.

The deadly riots of January 21 illustrate the degree to which the country is in the grip of two major parties locked in a bitter rivalry and a siege mentality that crowds out rational voices and squelches the idealism of young professionals who would like to make a difference. This time, however, the Albanian electorate is unlikely to respond to the oligarchs, including both Prime Minister Berisha and Socialist Party Chairman Rama.  Instead, the growing frustration with the abuse of power by the self-serving elites will undoubtedly propel the Albanian people to return to the streets, hopefully without escalating into more violence.

The call for early elections will come soon, but unless conditions are created for new political leaders and new political parties that are not tainted by the last twenty years of embezzlement and hidden political party collaboration, it is hard to imagine a way forward.  It is essential that today’s corrupt politicians are replaced by a new political block rallied around democratic values and prepared to lead Albania into a productive future with the rest of Europe. And the Western officials currently en route to Tirana should do more than try to broker stability; they should support the Albanian population’s yearning for genuine democracy and economic viability.

Time for Change

Albanians in Tirana and Prishtina are now at a perilous crossroads, and it is time to recognize that the blame lies not just with Serbia and the West, but with the Albanian political leaders, who have enriched themselves beyond measure, while failing to properly govern and meet the needs of the poorest citizens in Europe.  If the current leadership is unwilling to bring an end to corruption and incompetence at the highest levels of government, then they must be asked to step down so that a new generation of professionally able and idealistic men and women can steer Albanians out of the economic and political morass in which they have lived for too long.

Shirley Cloyes DioGuardi is Balkan Affairs Adviser to the Albanian American Civic League.

February 1, 2011

Nga Shirley Cloyes DioGuardi

Kosova dhe Raporti i Marty-it

Kosova, e cila vazhdon të jetë e lënduar nga mungesa e stabilitetit politik qysh nga vjeshta e 2010-tës, së fundi edhe u gjunjëzua kur diplomati Zvicërran Dick Marty paraqiti para Këshillit të Europës një raport 27-faqesh, raport ky i cili akuzon Ushtrinë Çlirimtare të Kosovës (UÇK) se gjoja gjatë luftës në vitin 1999 ka bërë kontrabandimin e organeve të pjestarëve të nacionalitetit serb dhe bashkëpuntorëve të tyre shqipëtarë; për më tepër në raport thuhet se Kryeministri Hashim Thaçi ishte i përfshirë direkt në këto ngjarje—pohime këto që fillimisht ishin bërë në vitin 2008 nga Prokurorja e OKB-ës Carla Del Ponte në librin e saj.

Marty gjithashtu bëri edhe përgjithësime gjithëpërfshirëse, duke e quajtur Kosovën një shoqëri të bazuar në fis e cila është e angazhuar në kontrabandimin e drogës dhe në aktivitete tjera të krimit të organizuar. Për më tepër, ai sugjeroi se autoritetet në Shqipëri kanë bashkëpunuar në marrjen dhe trafikimin e organeve njerëzore dhe se më vonë gjithashtu kanë penguar kryerjen e hetimeve të duhura në lidhje me akuzat e Marty-it.

Dick Marty dëshiron që ne të besojmë se NATO, Misioni i OKB-së në Kosovë, EULEX (Misioni i Bashkimit Europian për Sundim të Ligjit në Kosovë), Gjykata Penale Ndërkombëtare për ish-Jugosllavinë, Shqipëria, dhe i gjithë komuniteti ndërkombëtar, me përjashtim të Beogradit dhe Moskës kanë bërë një fushatë për më tepër se një dekadë për të fshehur trafikimin me organe njerëzore nga kosovarët, prej Marty-it, Del Ponte-s, dhe presidentit serb Boris Tadic.

Fatmirësisht, edhe pse Asambleja Parlamentare e Këshillit të Europës më 25 Janar 2011 e miratoi raportin e Marty-it, ajo u bën thirrje autoriteteve vendore e ndërkombëtare të nisin hetime në lidhje me ‘dyshimet…’ e Martyi-t  ‘…për trajtimin çnjerëzor të njerëzve dhe trafikimin e paligjshëm të orgaveve njerëzore në Kosovë.’ Në të njëjtën ditë, disa anëtarë të Parlamentit Europian theksuan se Marty ende nuk ka paraqitur ndonjë evidencë në mbështetje të akuzave të tij dhe se EULEX-i tashmë veçse kishte kërkuar një gjë të tillë nga ai.

Akuza mbi ‘korrjen e organeve’ është në veçanti një sulm ‘vdekjeprurës’ për kosovarët dhe të gjithë shqiptarët, kjo për arsye se ‘korrja e organeve’ sjellë kujtime të hidhura nga krimet e luftës të kryera nga Nazistët kundër Hebrenjëve. Megjithatë, ky është thjeshtë zhvillimi i fundit në një fushatë të orkestruar  nga ana e Beogradit dhe mbështetësve të tij në Europë për të diskredituar shqiptarët, kriminalizuar UÇK-ën, dhe krijuar një barazi të rrejshme ndërmjet kriminelëve dhe viktimave të luftërave Ballkanike të viteve 1990-ta, në të cilat rreth 200,000 njerëz janë vrarë dhe më shumë se 4 milionë u zhvendosën prej shtëpive të tyre nga trupat ushtarake dhe paramilitare serbe.

Serbia e di se përgjegjësia për krimet që ushtria e saj ka kryer ndaj qytetarëve të pamborojtur të Kosovës nuk do të mund të zhduket asnjëherë. Prandaj, ajo është duke përdorur akuzat mbi trafikimin e organeve në mënyrë që ta dobësojë moralisht kauzën e drejtë shqiptare për një Kosovë të pavarur, dhe në këtë mënyre poashtu të ngritë dyshime në mesin e komunitetit ndërkombëtar për mbështetjen e vazhdueshmë që i ka bërë përpjekjeve kosovare për ta mposhtur diktatorin serb Slobodan Milosevic dhe përkrahësit e tij.

Qëllimi përfundimtar i Serbisë është të krijojë një situatë të favorshme për rihapjen e negociatave rreth statusit të Kosovës, ku si pikësynim do ketë aneksimin e pjesës veriore të Kosovës. Kjo është arsyeja se pse, përderisa Serbia të mos i kërkojë falje Kosovës për gjenocidin e Millosheviqit ndaj shqiptarëve dhe të mos e njohë pavarësinë e Kosovës e cila u legjitimua nga Gjykata Ndërkombëtare e Drejtësisë në fund të Korrikut të kaluar, Prishtina duhet të refuzojë me cdo kusht hyrjen në bisedime të reja me Beogradin.

Dick Marty, në raportin e tij, pretendon se kryeministri i Kosovës Thaci është poashtu i përfshirë në trafikimin e heroinës. Edhe pse nuk ekziston as edhe një provë e vetme për të mbështetur këtë akuzë, nga ana tjetër ka shumë prova se liderët politikë shqiptarë kanë pasuruar vetën në kurriz të popullit dhe duke lejuar krimin e organizuar të lulëzojë pamëshirshëm. Pa aspak turp, zyrtarët janë zhytur në tendera për autostrada e projekte të tjera infrastrukturore, ndërsa rreth dy mijë shqiptarë konsiderohen ende të humbur qysh prej luftës së fundit në Kosovë, 45 përqind janë të pa punë, dhe shumë shqiptarë të tjerë jetojnë në varfëri të skajshme.

Ekzistojnë, gjithashtu, dëshmi të mjaftueshme se kur në pyetje ishin përpjekjet e Serbisë për të diskredituar shqipëtarët qysh prej mbarimit të luftës, lidershipi politik shqiptarë ka marrë vazhdimisht një rol pasiv, në vend të një roli më proaktiv. Për shembull, ishte e ditur se Dick Marty kishte filluar hetimet e tijë qysh prej verës se 2008-ës, megjithatë nuk pati asnjë përpjekje nga ana e lidershipit shqiptarë në Prishtinë dhe Tiranë që të parashikojnë dhe kundërshtojnë konkluzionet e tija të rreme.

Ndërkohë në Shqipëri

Më 21 Janar 2011, shqiptarët në Shqipëri dhe në të gjithë globin janë tronditur kur një protestë në kryeqytetin e Shqipërisë, Tiranë, mori karakter të dhunshëm, duke lënë tre të vdekur dhe tridhjetë-e-nëntë të plagosur.

Menjëherë pas publikimit të inçizimit në të cilin Zëvendës Kryeministri Ilir Meta ishte kapur duke u përpjekur për të kurdisur rregulluar një tender publik për një hidrocentral që i ishte dhënë njërit prej miqëve të tij, Partia Socialiste, e kryesuar nga Edi Rama, kishte filluar të ndërmarrë një fushatë derë më derë duke i nxitur njerëzit që të vërshonin nëpër rrugë në shenjë revolte. Por reagimi i publikut shkoi përtej dy dekadave të përçarjeve të mëdha në mes të kampeve politike më të fuqishme të vendit.

Deri në momentin kur dhuna u shua, ishte më se e qartë se turma prej më shumë se 20,000 njerëzve përfaqësonte një qytetari të mbushur me një zemërim të akumuluar prej shumë kohësh në lidhje me korrupsionin e hetuar dhe të pa ndëshkuar që ka kapluar elitën politike të vendit, dhe përkeqësimin gjithnjë e më të madh të gjendjes ekomonike në të cilën gjenden shumica e shqipëtarëve.

Vitin e kaluar Bashkimi Europian kishte hedhur poshtë kërkesën e Shqipërisë për anëtarësim, nën arsyetimin se vendi duhet t’i jap fund korrupsionit dhe të krijojë një demorkaci të qëndrueshme në të cilën do mbizotërojë ligji. Revolta e 21 Janarit vetëm sa e ka bërë më të paqartë pranimin e Shqipërisë në BE.

Në veçanti, qështja e pazgjidhur rreth shpërthimit të fabrikës së municioneve në Gërdec në Mars të 2008-tës, mbeti përherë një plagë e rëndë për të gjithë shqiptarët pa dallim bindjesh politike, ngase qartazi dëshmonte se ligji është i pafuqishëm kur në pyetje janë oligarkët e politikës dhe biznesit. Si rezultat i këtij shpërthinmi në Gërdec, njëzet-e-gjashtë  punëtorë kishin humbur jetën dhe rreth 309 të tjerë ishin plagosur.

Aksidenti kishte ndodhur përderisa punëtorët, cdo ditë, me shufra metalike dhe këmbëzbathur po përpiqeshin të hapnin mijëra predha artilerie si pjesë e një programi kombëtar për shkatërrimin e municioneve dhe shitjen e pjesëve të tyre. Më vonë u zbulua se shpërthimet kishin filluar gjersa punëtorët po bartnin pako municioni të vjetër kinez e rus, të grumbulluar qysh prej kohës së diktaturës komuniste të Enver Hoxhës, ripaketimi i të cilit municion po bëhej me qëllim qe t’i shitej ushtrisë e policisë afgane.

Për ta përkeqësuar situatën edhe më tutje, sipas një raporti hulumtues të kryer nga e përditshmja Amerikane The New York Times, paratë e dala nga kjo ndërmarrje po shpërndaheshin për zyrtarë shqiptarë, përfshirë edhe djalin e kryeministrit Sali Berisha. Edhe pse ish-ministri i Mbrojtjes Fatmir Mediu kishte dhëne dorëheqjen, as ai dhe as ndonjë zyrtar tjetër qeveritar nuk ishte akuzuar për sjellje jo-legale. Për më tepër, pas zgjedhjeve nacionale të mbajtura më 29 Qershor 2009, Mediu u kthye në qeveri si Ministër i Mjedisit, post ky që i jep atij imunitet politik nga ndonjë ndjekje e mundshme penale.

Andaj, edhe pse Partia Socialiste e thirri protesten e 21 Janarit, ajo gjeti momentin kyc në të cilin pesimizmit dhe mungesa e shpreses kishin ngulfatur shqiptarët dhe si rezultat qytetarë të të gjitha bindjeve politike për shkak të korrupsionit gjithëpërfshirës dhe endemik të elites, mungesës së sundimit të ligjit, dhe dështimit të krerëve të Partisë Socialiste dhe asaj Demokratike për të nxjerrur vendin nga varfëria.

Fundi i Komunizmit dhe Korrupsionit në Shqipëri

Njëzet vjet kan kaluar qysh prej rënies së komunizmit dhe Shqipëria ende udhëhiqet nga ish-zyrtarë komunistë. Hyrja e figurave të reja në politikë vështirësohet tejmase nga fakti se sektori i mediave dhe ai i biznesit sponsorohen dhe kontrollohen nga po këta ish-zyrtarë komunistë. Edhe përkunder faktit se më tepër se 30,000 të rinjë Shqipëtarë kanë mbaruar studimet në universitetet perëndimore, shumica prej tyre hezitojnë të kthehen në Shqipëri, e pjesa tjetër zhgënjehen kur e bëjnë një gjë të tillë.

Ata të cilët janë përpjekur të bëhen pjesë e elitës politike, të shtyer nga paraja, shpesh shëndrrohen në kopje identike të liderëve të vjetër, qoftë nga partia Demokratike apo ajo Socialiste. Tragjikisht, ata vazhdojnë të kultivojnë modelin e politikës konfliktuale, të zhveshur prej parimeve dhe vlerave, politikë kjo qe ka penguar unitetin kombëtar dhe progresin e vendit qysh prej rënies së diktatures komuniste në vitin 1991.

Trazirat vdekjeprurëse të 21 Janarit demonstrojnë se vendi gjendet në kthetrat e dy partive partive kryesore të zhytur në një rivalitet të hidhur dhe një mentalitet rrethimi i cili shuan cdo thirrje të arsyeshme/racionale dhe shtyp cdo lloj idealizmi të profesionistëve të rinjë të cilët janë pro ndryshimeve.

Megjithatë, kësaj radhe duket pak e mundur që elektorati shqiptar t’u përgjigjet thirrjeve të oligarkëve, duke përfshirë Kryeministrin Berisha e poashtu Kryetarin e Partisë Socialiste Rama. Në vend të kësaj, frustrimi në rritje ndaj shpërdorimit të pushtetit nga elita egoiste, pa dyshim, do të nxisë popullatën shqiptare të vërshojnë rrugët përsëri, me shpresën që të mos ketë përshkallëzim të situatës përsëri.

Thirrjet për zgjedhje të parakohshme do ndëgjohen së shpejti, por në qoftëse nuk krijohen kushte të favorshme për liderë të rinjë politikë dhe parti të reja politike që nuk janë infektuar nga njëzet vitet e fundit të politikës përvetësuese dhe bashkëpunimit të fshehur partiak, është e vështirë të paramendohet një zgjidhje përparimtare.

Është e domosdoshme që elita e sotme e korruptuar politike të zëvendësohet nga një bllok i ri politik i mbledhur rreth vlerave demokratike dhe i përgatitur të udhëheqë Shqipërine së bashku me pjesën tjetër të Europës drejt një të ardhme të frytshme evropiane. Nga ana tjetër, zyrtarët perëndimorë, që tashmë veqse janë nisur drejt Tiranës, duhet të bëjnë më shumë se sa vetëm të përpiqen të luajnë rolin e ndërmjetësuesëve për stabilitet; ata duhet  të mbështesin dëshirën e zjarrtë të popullit shqiptar për demokraci të vërtetë dhe qëndrueshmëri ekonomike.

Konkludim

Shqiptarët në Tiranë dhe Prishtinë janë në një udhëkryq të rrezikshëm, dhe tani është koha të vetëdijësohen se faji nuk qëndron vetëm tek Serbia dhe Perëndimi, mirëpo edhe tek liderët politikë shqiptarë, të cilët kanë pasuruar vetën e tyre përtej çdo mase, ku njëkohësisht nuk kanë qeverisur siç duhet dhe kanë dështuar në plotësimin e nevojave të qytetarëve më të varfur në Europë.

Nëse lidershipi i tanishëm nuk është i gatshëm t’i vë fund korrupsionit dhe paaftësisë që shtrihet deri në nivelet më të larta të qeverisë, atëhere atyre duhet tu kërkohet të japin dorëheqje në mënyrë qe një brez i ri burrash dhe grashë idealistë dhe të aftë profesionalisht të mund të nxjerrin Shqiptarët nga ky kaos ekonomik e politik në të cilin ata veqse kanë jetuar shumë gjatë tashmë.

Shirley Cloyes DioGuardi është Këshilltare e Çështjeve Ballkanike e Lidhjes Qytetare Shqiptaro-Amerikane.

1 shkurt 2011